srDefter

Barışı kazanmak

2009-08-05T14:05:00.000+03:00

"Çoğu zaman barışı kazanmak savaşı kazanmaktan çok daha zordur. Çünkü barışı kazanmak için, yapılan savaşa kendisini taraf gören kişi ve kesimlerin hiçbirinde yenilgi veya galibiyet hissi yaratmamak gerekir."

- İsmet Berkan

Kurşun Kalem

2009-06-08T17:51:00.001+03:00

Kurşun kalem yazım ve çizim için bir semboldür. Başka hiçbir yazım gereci böyle basit ama yaygın, böyle çaba gerektirmeyen, kullanışlı ve her zaman moda değildir. Bir şair bir zamanlar onu ruhun müziğini çaldığımız alet olarak tasvir etmiştir ve bugün de hala yaratıcı kişiler tarafından en çok kullanılan araçtır.

Earth

2009-06-02T15:42:00.000+03:00

That's here. That's home. That's us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every "superstar," every "supreme leader," every saint and sinner in the history of our species lived there – on a mote of dust suspended in a sunbeam.

-Carl Sagan, from a lecture delivered at Cornell University.

Özlü Söz

2009-05-28T10:49:00.000+03:00

"Uyanan düşünceyi bir daha uyutmak mümkün değildir."

Irkıma

2009-04-17T11:27:00.002+03:00

Ey ırkım sen bir zaman
Avrupa'yı titreten
İstanbul'u fetheden
Fâtihlere maliktin
Ateş saçan sahralarda harbeden
Cengâvere sahiptin
Bir zamanlar Avrupa
Cehl içinde yüzerken
Yine sen ey ırkım
İlm-i vakte âşina
Âlimlere maliktin
Neden bugün Avrupa
Sana meydan okusun
Neden bugün
O cehalet yuvası
Sana ilim öğretsin

28 Mayıs 1915
Nazım Hikmet

This is not where East and West divide — this is where they come together.

2009-04-07T14:51:00.002+03:00

"I know there are those who like to debate Turkey's future. They see your country at the crossroads of continents, and touched by the currents of history. They know that this has been a place where civilizations meet, and different peoples come together. They wonder whether you will be pulled in one direction or another.

But I believe here is what they don't understand: Turkey's greatness lies in your ability to be at the center of things. This is not where East and West divide — this is where they come together.

In the beauty of your culture. In the richness of your history. In the strength of your democracy. In your hopes for tomorrow.

I am honored to stand here with you — to look forward to the future that we must reach for together — and to reaffirm America's commitment to our strong and enduring friendship. Thank you very much. Thank you. Thank you."

- Barack H. Obama, President of the United States of America, April 6, 2009, National Parliament of Turkey, Ankara.

Özlü Söz

2009-04-06T15:47:00.001+03:00

"Aklı ile övünen kişi, hücresinin genişliği ile övünen mahkuma benzer." - Albert Einstein

Nazım Hikmet'ten

2009-01-08T16:18:00.001+02:00

ve insanlar, ah, benim insanlarım,
yalanla besliyorlar sizi,
halbuki açsınız,
etle, ekmekle beslenmeğe muhtaçsınız.
ve beyaz bir sofrada bir kere bile yemek yemeden doyasıya,

göçüp gidersiniz bu her dalı yemiş dolu dünyadan.

(...)

insanlarım, ah, benim insanlarım,
antenler yalan söylüyorsa,
yalan söylüyorsa rotatifler,
kitaplar yalan söylüyorsa,
duvarda afiş, sütunda ilan yalan söylüyorsa,
beyaz perdede yalan söylüyorsa çıplak baldırları kızların,
dua yalan söylüyorsa,
ninni yalan söylüyorsa,
rüya yalan söylüyorsa,
meyhanede keman çalan yalan söylüyorsa,
yalan söylüyorsa umutsuz günlerin gecelerinde ayışığı,
söz yalan söylüyorsa,
renk yalan söylüyorsa,
ses yalan söylüyorsa,
ellerinizden geçinen
ve ellerinizden başka her şey
herkes yalan söylüyorsa,
elleriniz balçık gibi itaatli,
elleriniz karanlık gibi kör,
elleriniz çoban köpekleri gibi aptal olsun,
elleriniz isyan etmesin diyedir.
ve zaten bu kadar az misafir kaldığımız
bu ölümlü, bu yaşanası dünyada
bu bezirgân saltanatı, bu zulüm bitmesin diyedir.

Mevlana'dan

2009-01-05T12:06:00.001+02:00

Asaletimdendir
Her lafa verilecek bir cevabım var,
Lakin;
Bir lafa bakarım laf mı diye,
Bir de söyleyene bakarım adam mı diye.

- Mevlana

Özlü Söz

2009-01-05T12:03:00.002+02:00

The only true "government" that can possibly exist is the earth and its resources.

Var olabilecek tek doğru "hükümet" dünyanın kendisi ve kaynaklarıdır.

- thezeitgeistmovement.com

Kaybettik - Ekim 2008

2009-01-05T12:01:00.001+02:00

Hangi mahallede imam yok,
Ben orada öleceğim.
Kimse görmesin ne kadar güzel,
Ayaklarım, saçlarım ve her şeyim.

Ölüler namına, azade ve temiz,
Meçhul denizlerde balık;
Müslüman değil miyim, haşa,
Fakat istemiyorum, kalabalık.

Beyaz kefenler giydirmesinler,
Sızlamasın karanlığım havada.
Omuzlardan omuzlara geçerken sallanmayayım,
Ki bütün azalarım hülyada.

Hiçbir dua yerine getiremez,
Benim kainatlardan uzaklığımı.
Yıkamasınlar vücudumu, yıkamasınlar,
Çılgınca seviyorum sıcaklığımı...

- Ölü, Fazıl Hüsnü Dağlarca

Forward by Madaline L'Engle

2009-01-05T11:56:00.001+02:00

Perhaps for those who are convinced that only Christians of their own way of thinking are saved and will go to heaven, the old ideas are still adequate. But for most of us, who see a God of a much wider and greater love than that of the tribal God who only cares for his own little group, more is needed. And that more is a leap of faith, an assurance that that which has been created with love is not going to be abandoned. Love does not create and then annihilate.

- A Grief Observed - C. S. Lewis

Kent

2008-07-29T17:26:00.002+03:00

"Başka diyarlara, başka denizlere giderim, dedin.
Bundan daha iyi bir kent vardır bir yerde nasıl olsa.
Sanki bir hükümle yazgılanmış bir çabam;
ve yüreğim sanki bir ceset gibi gömülmüş oraya.
Daha ne kadar çürüyüp yıkılacak böyle aklım?
Nereye çevirsem gözlerimi, nereye baksam burada
gördüğüm kara yıkıntılarıdır hayatımın yalnızca 
yıllar yılı yıktığım ve heder ettiğim hayatımın."

Yeni ülkeler bulamayacaksın, bulamayacaksın yeni denizler.
Hep peşinde, izleyecek durmadan seni kent. Dolaşacaksın
aynı sokaklarda. Ve aynı mahallede yaşlanacaksın
ve burada, bu aynı evde ağaracak aklaşacak saçların.
Hep aynı kente varacaksın. Bir başka kent bekleme sakın,
ne bir gemi var, ne de bir yol sana.
Nasıl heder ettiysen hayatını bu köşecikte,
yıktın onu, işte yok ettin onu tüm yeryüzünde.

- Konstantinos Kavafis

2008-07-29T16:51:00.001+03:00

It is easy to suffer for love of a cause or mission;
this only elevates the heart of the person doing the suffering.

BY THE RIVER PIEDRA I SAT DOWN AND WEPT

2008-07-29T16:47:00.000+03:00

It's the same with life:
when all superfluous things have been discarded,
we discover simplicity and concentration.
The simpler and more sober the posture, the more beautiful it will be,
even though, at first, it may seem uncomfortable.

THE WITCH OF PORTOBELLO

2008-07-21T19:31:00.002+03:00

A bad warrior pays no attention to minor problems. And when those problems grow, he feels incapable of solving them.

Chronicle - The Five Laws of Sun Tzu

Paulo Coelho

2008-06-27T19:51:00.002+03:00

Baby shoes for sale, unused.

Ernest Hemingway'den beş kelimelik öykü

İcat Türleri

2008-06-27T19:45:00.002+03:00

Shakespeare owned Hamlet because he created him, as none other before or since could. Alexander Graham Bell owned the telephone only because his patent application landed on the examiner's desk a few hours before Gray's. The first kind of creation was sui generis; the second could be re-created in a warehouse outside Seattle.

- from The New Yorker, Annals of Innovation
In the Air - Who says big ideas are rare? by Malcolm Gladwell. May 12, 2008

Öğrenmenin yüzdeleri

2008-06-27T19:43:00.004+03:00

İnsanlar bildiklerinin yüzde yirmibeşini öğretmenlerinden, yüzde yirmibeşini kendilerini dinleyerek, yüzde yirmibeşini arkadaşlarından ve yüzde yirmibeşini de zamandan öğrenirler.

Vermek Hakkında

2008-06-27T19:39:00.001+03:00

It is well to givewhen asked, but it is better to give unasked.
And is there anything you would withold? Some day, all that you have shall be given. The trees give that they may live, for to withold is to perish.
And what greater merit shall there be than that which lies in the courage and the confidence, nay the cherity, of receiving? You give but little when you give of your possessions. It is when you give of yourself that you truly give.

2008-06-27T19:34:00.003+03:00

In order to forget the rules, you must know them and respect them.
Ifallwordswerejoinedtogether, theywouldn'tmakesense, or,attheveryleast, they'dbeextremelyhardtodecipher. The spaces are crucial.

Teknik Hakkında

2008-06-27T19:28:00.002+03:00

"There are two kinds of letters," I explained. "The first is precise but lacks soul. In this case, although the calligrapher may have mastered the technique, he has focused solely on the craft, which is why it hasn't evolved, but become repetitive; he hasn't grown at all, and one day he'll give up the practice of writing, because he feels it is mere routine.

The second kind is done with great technique but with soul as well. For that to happen, the intention of the writer must be in harmony with the world. In this case, the saddest verses cease to be clothed in tragedy and are transformed into simple facts encountered along the way."

- Paulo Coelho from The Witch of Portobello

Konfor Hakkında

2008-06-27T19:20:00.002+03:00

Elegance isn't a superficial thing, it's the way mankind has found to honor life and work. That's why, when you feel uncomfortable in that position, you musn't think that it's false or artificial: it's real and true precisely because it's difficult. That position means that both the paper and the brush feel proud of the effort you're making. The paper ceases to be a flat, colorless surface and takes on the depth of the things placed on it. Elegance is the correct posture if the writing is to be perfect. It's the same with life: when all superfluous things have been discarded, we discover simplicity and concentration. The simpler and more sober the posture, the more beautiful it will be, even though, at first, it may seem uncomfortable.

- Paulo Coelho, from The Witch of Portobello

Bir şiirden alıntı

2008-06-25T12:50:00.000+03:00

Two roads diverged in a wood, and I-

I took the one less
Traveled by,

And that has made
all the difference

- Robert Frost

Su İçin(de) Çığlık

2008-06-08T16:54:00.002+03:00

"Geçmiş dönemde Bergama'da bulunan Zeus Tapınağı bugün Berlin Müzesi'nde.
Ne tarihimizin, ne kültürümüzün değerini bildik.
Şimdi antik kentler sular altında kalacak.
O zaman güneş bir daha doğmayacak.
Bilirsin sık sık yazarım:
'Ağacın esen yeli gösterir...'
Tarihine, kültürüne sahip çıkmayan toplumlar ne olur?
Artık ben söylemeyeyim!
Bakın çevrenize. Gidin Kaz Dağları'na, Kaçkarlar'a, Munzur Vadisi'ne, Toroslar'a, neler oluyor göreceksiniz!
Her şey anı defterine yazılır!
Her şey yeniden canlanır!
Tarih ve kültür, hümanizmin en vazgeçilmez değerlerindendir."

- Hikmet Çetinkaya'nın 1 Haziran 2008 tarihli Cumhuriyet Gazetesi'ndeki Politika Günlüğü adlı köşesinden.

İstanbul Romanından Alıntı

2008-06-08T16:51:00.002+03:00

"Bir şehrin güzelliği, tarihinin zenginliği ya da esrarı bizim ruhsal acılarımıza niye ilaç olsun? Belki de yaşadığımız şehri, tıpkı ailemiz gibi, başka çaremiz olmadığı için severiz! Ama onun neresini, neden seveceğimizi icat etmemiz gerekir."

- Orhan Pamuk, İstanbul

Portobello Cadısı romanından bir alıntı

2008-06-08T16:29:00.002+03:00

"Herkes kusursuz öğretmeni arıyor, ancak öğrettikleri kutsal olsa bile öğretmenlerin hepsi insandır ve bu, insanların kabul etmekte zorlandıkları birşeydir. Öğretmeni dersle, ibadeti coşkuyla, işareti iletenle işaretin kendisini karıştırmayın. Gelenek, bizim yaşamın güçleriyle karşılaşmamızla bağlantılıdır; bunu sağlayan insanlarla değil. Ama biz zayıfız: doğadan bize kılavuzlar göndermesini isteriz ve bize gönderdiği tek şey izlememiz gereken yolun işaretleridir.

Özgürlüğü isteyeceklerine çobanlar arayanlara ne yazık! Üstün olan enerjiyle karşılaşmak herkese açıktır, ama sorumluluğu başkalarına devredenlerden uzak kalmaya devam eder. Bu dünyadaki zamanımız kutsaldır ve her anının değerini bilmeliyiz.

Bunun önemi tamamiyle unutulmuştur: hatta dini bayramlar bile plaja, parka ya da kayak yapmaya gitmek için birer fırsata dönüştürülmüş durumda. Artık ibadet kalmadı. Sıradan eylemler artık kutsal olanı ifade etmeye dönüştürülemez. Yemek yapıyor ama yemeği yaparken içine sevgimizden katacağımıza bunun bir zaman kaybı olduğundan yakınıyoruz. Çalışıyoruz ama doğanın enerjisini yaymak ve zevk almak için yeteneklerimizi kullanacağımıza, bunun ilahi bir lanet olduğuna inanıyoruz."

- Paulo Coelho'nun Portobello Cadısı adlı romanından alıntı.

Portekizce aslından İngilizce'ye çeviren: Margeret Jull Costa
İngilizce'den Türkçe'ye çeviren: Serdar Yanıkoğlu

Akşamüstü

2002-11-25T12:00:00.000+02:00

Akşamüstü, öğleden sonra, ikindi... Hani şu gölgelerin uzadığı, işlerin bitirildiği, eve dönülen saatler bahsetmek istediğim. Hani günün hareketli kısmını geride bırakmanın verdiği tatmin, tatlı yorgunluk hissi... Eğer sabah umudu, öğlen enerjiyi temsil ediyorsa, akşamüstü de biriktirdiklerini harcamayı, dinlenmeyi, ya da belki de yaşamın asıl zevkini temsil ediyor benim için.

Turuncu güneş ışını pencereden girip duvarlara kadar vurur; durağan, yumuşak ve barışçıl bir edayla. Yerde, duvarda ve vurduğu diğer şeylerin üzerinde izlerim akşamüstü güneşini. Öyle büyük bir güzellikten beslenir ki, en cansız şeyin bile içindeki hayranlık uyandıran kısımları gözönüne serer. Hele bir de o sonsuz kaynağa bakmak isterseniz, hiç çekinmez, izin verir kendisini izlemenize. Sabah güneşi kadar aceleci, öğlen güneşi kadar hoyrat değildir. Öylesine güzeldir ki, öylesine iyi davranır ki kendisine dönen yüzlere, başka yöne bakamaz olursunuz. Gökyüzüne yayılışı, bulutları renklendirişi, hele bir de deniz varsa...

***

Kimilerinin hiçbirşeyi yoktur; umut dışında. Karanlık bir geçmişten aydınlık bir geleceğe doğru yol alırlar, yapacaklarının heyecanını duyarlar içlerinde. Kimileri biriktirmeyi sever; tecrübeyi, enerjiyi, sevgiyi, anıları... Çalışmakta ve biriktirmektedirler. Belki daha sonra harcamak için, belki de başka birilerine vermek için.

Kimileri ise yaşamak için yaratılmışlardır. Uzun savaşlardan sonra kurulan düzenin çocukları gibi; yoksul ama çalışkan ataların torunları gibi. Karanlığın ardından umut, ardından umuda fırsat veren enerji ve en son akşamüstü... En güzelidir akşamüstü; çünkü bilgedir, çünkü tecrübenin eseridir, çünkü en son gelendir.

Yaza Veda

2002-11-11T08:14:00.000+02:00

Sırtımı pencereye dönmüş, oturuyorum. Güneş bulutların arasından yüzünü gösterdikçe, odanın içinde, yerde, duvarlarda, hareket etmeye başlıyor yapraklar. Yaprakların arasında nokta nokta, kırpık kırpık güneş parçaları... Deniz gibi kıpır kıpır oluyor halı; eşyalar dansetmeye başlıyor. Oturduğum yerden görebiliyorum bulutların ne kadar hızlı göç ettiklerini. Rüzgar durup yapraklar sakinleştikçe odamda kuşlar görüyorum. Bir tanesi sandalyeye çıkıyor, bakın işte biri gitarın tellerinde! Pencerenin içinden geçen güneş huzmelerine kuş sesleri eşlik ediyor. Yapraklar hışır hışır uçuşurken, gölgeler ve sesler yetiyor bana; çevirmiyorum başımı dışarıya.

Derken kuşun biri gitarın teline dokunuyor. Çıkan büyülü sesle bulutlar güneşin önünden çekiliyorlar ve pırıl pırıl oluyor ellerim. Ses yavaş yavaş yok olurken, ardında eskicinin bağrışı duyuluyor derin derin ve tekrar bulutların gölgesi düşüyor üzerime.

Bu sırada bir fikir geliyor aklıma! Aynı anda hışırtılar artar ve aydınlık içeriye girerken, ben kurumuş sarı bir yaprağa tutunup aşağıya iniyorum. Son bir kez çimenleri görebilmek niyetim. Yakında kış gelecek ve bütün yeşillikler, sıcak renkler, çiçekler kaybolacak ortalıktan. Onlara veda etmeye gidiyorum. Ayağımı toprağa basıyor ve sırtımı bir ağaca verip oturuyorum. Kapalı gözlerim parlak güneşin sıcaklığında kıpkırmızı bir boşluğa gülümserken, ellerim çimenlerin üzerinde geziniyor.

Uzaktan eskicinin sesi duyuluyor, ben gözlerimi açıyorum. Hışır hışır rüzgar hala kendini belli ediyor ama ne kuş cıvıltıları duyuluyor artık, ne de güneş parçaları var içerde. Sanırım bulutlar bir süre kapalı tutacaklar güneşin perdelerini.

What a Feeling

2002-04-28T16:57:00.000+03:00

Play tuşuna bastı ve arkasını döndü, çıplak ayaklarında yumuşak tüylü halıyı, daha sonra da ılık parkeyi hissederek yatağa doğru yollandı. Uzandı, ellerini göğsünde birleştirdi ve gözlerini kapattı. Şimdi Heather Nova'dan What a Feeling çalmaya başlamıştı. Akşamüstü güneşi odayı loş bir ışıkla aydınlatıyor, arada bir de, koridordan gelen hoş kokulu meltem tüllere dokunuyordu. Üzerinde sade ama şık bir tişört ile rahat bir pantolon vardı. Tam da istediği rengi bulabilmişti ve şimdi yeni tişörtünü kırıştırmak pahasına giymiş ve yatağa uzanmıştı. Müzik, odanın heryerindeydi. Sakin, duygulu ve canlı... Artık eskimiş bir parçaydı çalan. Bas sesler hafifçe göğsünü titretiyor, buna karşın tiz sesler kulaklarına inceden inceye dokunuyor ve gitar sesi odanın en ücra köşesine kadar yayılarak eşyaları, duvarları ve havayı renklendiriyordu.
Burnuna değen parfüm kokusunu duymasına rağmen gözlerini açmadı. Öyle hafif nefes alıyordu ki, onun için dünyadaki en güzel koku olan parfümü içine çekmesi yıllar aldı. Halıda yürüyen ayak seslerini tanıyordu. Onları duymayalı iki gün olmuştu ve içinde duyduğu özlemin yerini şimdi kavuşmanın verdiği sevinç alıyordu. Kapalı gözkapaklarında bir ışık hissederken, sevgilisinin yanaklarına değen saçlarını kokladı.
Konuşmadılar, ama birbirlerinin gözlerine baktılar. Ne bir çığlık, ne bir kahkaha, ne de bir söz... Sadece küçük birer tebessüm, ve ışıldayan gözler; hepsi o kadar... Ona sarıldı ve gözlerini tekrar kapattı. "Yaşam ellerimizde / Ben planlar yaparken yıllar geçti / Hiçbir zaman sözleri bulamazdım / Her zaman anlamsız hissettim, ve dışlanmış / Ama şimdi biliyorum önemsememeliyim / Orada öteden beri bir şarkı var / İçeride bekliyor".
Sözler onu geriye, yıllar öncesine götürmüştü. Yalandan mutluluklarla avunup kendisine bile anlamsız gelen bir iyimserlikle hayaller kurduğu günlere. O zamanlar ruh halini belirleyen şeyler çok basitti; güneş varsa neşelenir, bir şarkı dinlerse umutlanır, geçmişi düşünürse hüzünlenir, geleceği düşünürse sorularla boğuşurdu.
Şimdi elinde olsaydı, yıllar önceki haline neler söylemezdi ki! Çok eskiden bir söz duymuştu: "Hayatta herşeyin bir nedeni ve bir sonucu vardır. Hepimiz biryerlerde birileriyle, birşeylerle buluşuruz ve bütün bu olup bitenler kocaman bir planın parçasıdır." Nedense birdenbire aklına gelivermişti işte. Eski haline söyleyeceklerini düşünürken, aslında ona çok da fazla söyleyecek şeyi olmadığını kavradı. Sonuçta kendisi de eski halinin bir sonucuydu ve yıllar süren anlamsız soru sormalar ve hayal kurmaların ardından ortaya çıkmıştı işte. Şimdi kafasında bambaşka sorular ve hayaller vardı ve eski halinden tek farkı, şimdi onun hayalini yaşıyor olmasıydı; fakat hiç umulmadık şekilde başka, garip ve beklenmedik bir biçimde.
Kollarında hayatındaki en değerli varlığı tutmanın heyecanıyla gözlerini yavaşça açtı ve onun yüzüne baktı. Deminden beri kendisini izleyen ve gülümseyen gözler şimdi sevgiyle ışıldadı ve sevgilisi nakaratı tekrarladı : "Ne his ama... Ne his ama... Ölmüş olan gülüş şimdi geliyor!"

Ormanda Gezinti

2002-04-23T08:11:00.000+03:00

Gözünü açtığında çevresini yabancıladı. Bir an nerede olduğunu bilemedi, sonra uyanmaya alışkın olduğu yatağında olmadığını kavradı. Düz, çimenlik bir toprağın üzerinde yatıyordu. Yumuşak bir güneş ışığı gövdesini aydınlatıyordu. Giysileri pırıl pırıl parlıyor, ellerinde güneşin sıcaklığını hissedebiliyordu ancak yüzü, bir ağacın gölgesinde kalmıştı. Üzerinde uykunun verdiği uyuşuklukla, başını eğip kendine baktı. Güneşin üzerine vurmasını severdi. Her ne kadar hatırlamasa da oraya nasıl geldiğini, çevresini çok güzel buldu. Havada bahar kokusu vardı ve kulağına bir kuş sesi geldi. Tembel tembel yanına dönerek gözünün hemen önündeki parlak yeşil çimenin damarlarını inceledi. Derken bir karınca ilişti gözüne; karıncayı takip edip telaşına ortak olunca, aklına kalkmak geldi. Derin bir nefes alıp yorgunluğunun son kırıntılarını da toprağa bıraktıktan sonra yavaşça doğruldu ve sırtını ağaca verip başının altına yastık ettiği çantasını yanına çekti. Çantasında bir şişe su olacaktı. Suyu havaya kaldırıp güneşe tuttu ve parlaklığını seyretti. “Ne güzel!” diye düşündü kendi kendine, “İyi ki hepsini bitirmemişim!”. 50 adım ötedeki, buz gibi akan derecikten habersiz olduğu için elindekiyle yetinmesi gerektiğini düşünüyordu. Birkaç yudum su içip ağzına birkaç tane bayat bisküvi attı. “Önümüzdeki birkaç saat içinde karnımla dostuz artık” dedi yüksek sesle ve gülümseyerek ağaca baktı. Ağaçta hiç hareket yoktu; herhalde o sırada başka şeyler düşünüyordu ağaç.

Ayağa kalkıp derin derin soludu ve jimnastik hareketleri yapmaya başladı. Gözlerini kapatıp güneşe döndüğünde gördüğü kırmızı renk ona her daim mutluluk verirdi. “Yaşamın ve enerjinin rengi bu!” derdi hep. Ağır ağır hareket ederek, kaslarını incitmeden onları uyandırdı. Artık yeni güne hazırdı; çantasını sırtına vurdu.

Bulunduğu yer ağaçların oluşturduğu bir duvarla çevrili aydınlık bir açıklıktı. Ormana girdiğinde, duyduğu sesler çeşitlendi. Yankı yapan kuş seslerine ilaveten, küçük canlıların dünyasından yükselen hafif ama sürekli bir sesti şimdi duyduğu. Bir de uzaktan gelen bir su sesi... Bu onu heyecanlandırdı. Sese doğru yürümeye başladı ve yaklaştıkça, ağaçlardan süzülen ışıkla parıltısı seçilen dereyi görmeye başladı. Aslında buna dere bile denemezdi; sadece bir karış derinliğinde ve bir adım genişliğinde minik bir derecikti bu. O kadar şeffaftı ki, akıntı olmasa suyun varlığını anlamak neredeyse imkansız olurdu. Hafif hafif ve acelesiz akıyor, soğukluğu, içine el sokmadan da hissedilebiliyordu. Şişeyi boşaltıp taze suyla doldurduktan sonra yüzünü çabuk çabuk yıkadı çünkü güneşe rağmen yanakları donmuştu. Mendiliyle yüzünü kuruladıktan sonra bir an durdu ve bu yaşadığına hayret etti. Aynı filmlerde gördüğü, hikayelerde okuduğu ve hayalini kurduğu gibi bir yerdeydi. “Buraya nasıl geldim bilmiyorum ama bunun önemi yok; sonunda burdayım işte!” diye geçirdi içinden.

Derenin üzerinden bir adımda geçiverip ormanın aydınlık derinliğine doğru yürümeye başladı. Çevresinde gördüğü güzelliklerden ağzı kulaklarına varmış şekilde yürürken hem hayret hem de haz duyuyordu. Ayağının altında uzanan ve tüm orman tabanını örten halı, yürüyüş yapmayı eğlenceli kılmak için büyümüştü adeta. Bir ara durarak dakikalarca aynı yere baktı. Dallardaki bir boşluktan süzülen bir parça güneşin pırıl pırıl aydınlattığı eski bir kütüğe konmuş nadir bir kelebekti izlediği. Sonra kelebek uzaklaşınca o da yoluna devam etti. Gerçi nerede olduğunu bilmediği için nereye gittiğini de bilmiyordu ama onun için şimdi bunun bir önemi yoktu. O an için nereden geldiği ve nereye gittiği değildi onun ilgisini çeken. Sadece güneşi ve ormanı izliyor, özlemini gideriyordu.

Az sonra bir yamaca geldi. Yamaç da ağaçlarla kaplıydı ve aşağıda göz alabildiğine orman uzanıyordu. Etrafına bakınıp çevredeki bu değişikliği incelerken, ileride güneş alan bir çıkıntı gördü. Bu demek oluyordu ki o çıkıntının çevresinde fazla ağaç yoktu ve oradan dışarıyı görebilirdi. İlerleyerek açıklığa geldi. Yerden adeta fışkırmış olan bir parça kayanın üzeri yer yer toprak ve çimenle kaplanmıştı. Üzerine çıkması zor olmadı; gördüğü şey yeşil, dev bir vadiydi. Ufka kadar uzanan yeşil renk gittikçe silikleşiyor, toprağın engebeleriyle değişik tonlara bürünüyordu. Bu manzara karşısında kendini çok küçük hisetti ve dalmış gözlerini başının hizasındaki ağaca çevirdi. Dalların arasında sıra sıra ilerleyen karıncaları görüp kendini bu sefer de bir dev sandı. Ormanın kendisiyle bu tür oyunlar oynaması çok hoşuna giderdi. İçiçe geçmiş bu karmaşık, birbirinden farklı gibi gözüken ama birbirini tamamlayan evrenler nasıl oluyordu da aynı anda birarada bulunabiliyordu? Tüm vadiye yayılmış olan orman kendi dünyasını kurmuşken, tek bir ağacın üzerinde binlercesi birarada yaşan karıncalar bundan habersizdiler. Belki de sadece o öyle sanıyordu. Sonuçta o her zaman yalnızca bir gözlemci olmuş ve bilge ormanı anlamaya çalışmıştı.

Kayadan inip yoluna devam etti. Yürüdüğü yerde sanki bir patika var gibiydi ancak şimdiye dek bir medeniyet belirtisine rastlayamamıştı; hem bir yol izi de açıkça görünmüyordu yerde. Buna rağmen içine bol bol temiz hava çekerek bunları kafasına takmadı, yürüdüğü yoldan memnundu ve bir karınca yuvası görünceye kadar da durmadan ilerledi. Karıncalar her zaman onun ilgisini çekmişti ve şimdi de belgesellerde gördüğü cinsten bir karınca yuvası görüyordu. Böyle bir yuvaya en son orta okuldayken rastlamıştı, bu yüzden de hayli heyecanlı, kıpır kıpır tümseği incelemeye koyuldu. Çantasından birkaç parça kraker çıkarıp karıncaların üzerine doğru ufaladı. Kırıntıların yok olması şaşılacak kadar kısa sürmüştü.